Tyler Tuesday - Wentelteefjes en kamelenbulten

Twaalf uur geweest, Tyler Tuesday. Deze week over de kunst van een mooi scheldwoord.

Wentelteefjes en kamelenbulten

Hoera. Hoera. Hoera. Het is zover, de terugkeer van pannenkoek als scheldwoord. Ik heb er lang op gewacht en zaterdag verrukt een fles sjampoepel ontkurkt. Natuurlijk, vervelend dat er een nederlaag van Ajax voor nodig was, maar in de euforie heb ik daar nauwelijks bij stilgestaan. Zoals een vriend van me onlangs nog zei na een seksuele escapade met een meisje dat duidelijk geen bloedband met Bracha van Doesburgh had: 'Daar proef je niks van'.

Hij deed het ook zo mooi, die boze supporter. Perfect getimed, duidelijk gearticuleerd, met de nadruk op dat ene woord: pan-nen-koek. Niet één keer, want dan had het door critici kunnen worden afgedaan als incident. Hij zei het twee keer, deze ambassadeur van de hoffelijke scheldkanonnade. Ik vond hem fantastisch, de pannenkoek. Geen ziektes, geen geslachtsdelen, heerlijk en oprecht. Toch wordt hij op internet weggezet als een malloot, een verslaafde, een trippende wildeman. 'Iets minder slikken de volgende keer', hoor ik de verslaggever nog zeggen. Terwijl deze supporter broodnuchter was. Teveel geslikt? Stroop misschien. Gesnoven? Hooguit poedersuiker.

De hele scène was wat mij betreft promotie voor het voetbal. Want terwijl de hoofdpersoon zich focuste op zijn verbale beslag stonden Tjibbe, Sjoerd en Wibbe in de achtergrond te zwaaien met een door de nijvere elfstedenhanden van Fokkelyn gebreide sjaal met plompeblaren. Uitbundige Friese fans in het Ajax-vak, volkomen veilig. Iedereen die na afgelopen weekend nog durft te beweren dat een voetbalstadion gevaarlijk terrein is, moet zich laten nakijken door Ted Troost.

Ik hoop dat de pannenkoek een doorbraak betekent in de moderne vloekcultuur. Dat we de tyfus, tering en kanker van ons afschudden en onze kutten en lullen alleen gebruiken in de slaapkamer (of op de eettafel, of onder de douche, of in smalle steegjes direct na zonsondergang als de geur van een afgeronde zomerdag er nog rondtolt). We moeten terug naar de kreeftenlikker en de ouderwetse boompoeper. Naar wentelteefjes en kamelenbulten. Naar de oer-Hollandse knakworst. En de pannenkoek.

'Hé Marco. Bedankt hè, pannenkoek.' De boze supporter was niet de eerste die de legendarische woorden uitsprak. Rinat Dassajev zei het 21 jaar geleden al in München. Het was iets na half vijf en de Generaal greep naar zijn hoofd.

bijdragen | 03 februari 2009